Sterftecijfers (HSMR) slechte maat kwaliteit ziekenhuiszorg
Sterftecijfers zijn een slechte maat voor de kwaliteit van ziekenhuiszorg volgens Richard Lilford (University of Birmingham) en Peter Pronovost (Johns Hopkins University School of Medicine) in de British Medical Journal. Het gestandaardiseerde ziekenhuissterftecijfer (hospital standardised mortality ratio, HSMR) is een maat voor de kwaliteit van ziekenhuiszorg op basis van de werkelijke ziekenhuissterfte en de verwachte ziekenhuissterfte. De validiteit van de HSMR wordt in twijfel getrokken omdat deze geen rekening houdt met verschillende typen patiënten of met meetverschillen tussen ziekenhuizen. Lilford en Pronovost stellen dat de HSMR een slechte maat voor kwaliteit van ziekenhuiszorg is en dat deze niet gebruikt moet worden. Zij menen dat welwillende besluitvormers, die graag geloven dat sterfte een afspiegeling is van kwaliteit, het gebruik van HSMR’s in leven houden. De auteurs zijn voorstanders van de observatie van ziekte-uitkomsten die werkelijk een afspiegeling zijn van ziekenhuiszorgkwaliteit, zoals het aantal bacteriëmieën. Maar bovenal pleiten zij voor het gebruik van medische dossiers. ‘Het onderzoeken van dossiers om te kijken of de juiste behandeling is gegeven en fouten zijn voorkomen is veel informatiever dan de ‘rotte appels’ eruit te pikken met de botte methode van HSMR.’ Nick Black van de London School of Hygiene and Tropical Medicine onderschrijft in een begeleidend commentaar het verhaal van Lilford en Pronovost. Ook volgens hem is de HSMR niet betrouwbaar en niet valide. Hij voegt eraan toe dat sterfte in het ziekenhuis vaak een verwachte en geaccepteerde uitkomst is en dat patiënten soms juist worden opgenomen voor zorg rond het levenseinde. HSMR’s houden hier geen rekening mee en zijn dus een onstabiele maat. Volgens Black zijn andere meer gespecialiseerde databronnen, die behalve sterfte rekening houden met andere ziekte-uitkomsten, beter geschikt als maat voor de kwaliteit van ziekenhuiszorg. ‘Een verschuiving van aanpak zou de geloofwaardigheid en steun van artsen verbeteren en een breder, meer valide verslag geven van hoe goed een ziekenhuis presteert’, aldus Black. Hij besluit: ‘Dit moet samengaan met het verlaten van HSMR’s. Die zijn niet geschikt.’ Bron: Lucas Mevius, Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde (NTG).
 
Dossieronderzoek

Dossieronderzoek is een belangrijke methode om retrospectief oorzaken van suboptimale zorg op te sporen om zo de zorg veiliger en beter te maken. Dossieronderzoek kan bijvoorbeeld door het onderzoeken van de dossiers van overleden patiënten binnen een instelling zoals beschreven in de Special over de Commissie Onderzoek Overleden Patiënten (COOP) van het azM - pdf (471.68 kB). De genoemde COOP heeft de werkwijze van het Nivel-Emgo-dossieronderzoek grotendeels overgenomen en ingebed in de oude Commissie Niet-natuurlijke Dood. Dossieronderzoek kan ook plaatsvinden op patiëntendossier die voldoen aan bewezen selectiecriteria voor het opsporen van vermijdbare schade zoals het overschrijden van de gemiddelde ligduur, behorende bij een specifieke behandeling, met een vooraf vastgestelde factor.

Op 17 mei 2011 om 15.00 uur organiseert Kiwa Prismant in samenwerking met Tergooiziekenhuizen een interactieve sessie over dossieronderzoek, zie de folder Voorkom schade - doe dossieronderzoek - pdf (2.08 MB).

Uitgebreide weergave van de documenten over dossieronderzoek.

 


Pagina 8 van 13